Piękne piwonie w ogrodzie

Czas na piękne piwonie

Piwonie rosną powoli, ale naprawdę warto uzbroić się w cierpliwość. Kiedy na przełomie maja i czerwca ta okazała bylina zamienia się w jeden wielki bukiet, trudno oderwać od niej wzrok. Najczęściej spotykane w naszych ogrodach piwonia chińska (Paeonia lactiflora) i piwonia lekarska (Paeonia officinalis) nie są trudne w uprawie, jakkolwiek nie wybaczają błędów. Wtedy nie zakwitną.

Piwonie kwitną w czerwcu
Piękna piwonia w ogrodzie

Piwonie – jak uprawiać i o czym należy pamiętać

Piwonie lubią miejsca otwarte i dobrze nasłonecznione, ale tolerują też półcień. Najlepsze pod uprawę piwonii są gleby średnio zwięzłe, próchniczne i lekko gliniaste, które nie tracą wilgoci podczas utrzymującej się suszy. Ponieważ rośliny korzenią się głęboko, przed posadzeniem należy przekopać ziemię na głębokość dwóch szpadli. Poprawi warunki powietrzne i zabezpieczy przed zalewaniem, bo warto pamiętać, że stagnująca w podłożu woda jest zabójcza dla korzeni.

Sadzenie – nie głębiej niż 5 cm

Odpowiednio pielęgnowana piwonia może pozostawać na tym samym miejscu 10 do 15 lat. Gdy roślina słabnie i zaczyna wydawać mniej kwiatów, należy ją przesadzić. Najlepszym terminem na przesadzanie jest koniec sierpnia i pierwsza połowa września. Za pomocą długiego noża dzieli się karpę na części, z których każda powinna posiadać 2 lub 3 dobrze wykształcone pąki.

Przed sadzeniem daje się solidną dawkę nawozu organicznego, na przykład dojrzałego kompostu lub ziemi gnojowej. Sadzić należy tak, aby pąki znalazły się nie głębiej niż 5 cm pod powierzchnią gleby. Piwonia posadzona zbyt głęboko będzie kwitła słabo albo nie zakwitnie w ogóle.

Nawożenie i pielęgnacja

Piwonia to twardy zawodnik i łatwiej ją przenawozić, niż zagłodzić. Nawożenie mineralne powinno być ostrożne, w szczególności unikać należy przenawożenia azotem. Doskonale sprawdza się uniwersalny nawóz do kwiatów gruntowych wymieszany z superfosfatem (niedobór fosforu w glebie jest jedną z przyczyn marnego kwitnienia lub jego braku) i siarczanem potasowym w proporcji 1:1:2, którą to mieszanką nawozi się roślinę raz do roku, najlepiej w kwietniu. Gdy nadejdzie jesień, dobrze jest rozrzucić dokoła piwonii dawkę kompostu lub przefermentowanego obornika.

W trakcie sezonu wegetacyjnego należy regularnie odchwaszczać, a jeżeli w okresie tworzenia się pąków kwiatowych wystąpi susza, nawadniać glebę. Dla uzyskania okazałych kwiatów zaleca się usuwanie bocznych pąków kwiatowych z pozostawieniem jednego pąka na pędzie, a po przekwitnieniu usunięcie starych kwiatów, które są podatne na choroby grzybowe.

Tego piwonia nie wybaczy

Piwonia nie jest rośliną trudną w uprawie i wystarczy przestrzegać kilku prostych zasad, aby co roku cieszyć się widokiem rozkwitających kwiatów. Oto lista najczęściej popełnianych błędów, które decydują o porażce w uprawie piwonii:

– nazbyt głębokie sadzenie
– lekka ręka do azotu, czyli przenawożenie azotem (roślina „pójdzie” w liście)
– niedostatek wody w pierwszym okresie sezonu wegetacyjnego
– niedostatek fosforu w glebie

Zarówno piwonia lekarska, jak i chińska posiadają bardzo stary rodowód. Piwonią lekarską zachwycali się starożytni Grecy i Rzymianie, również dlatego, że przypisywano jej właściwości nadprzyrodzone. Uważana była za roślinę boskiego pochodzenia z magiczną zdolnością do oddalania złych duchów.

Piwonię chińską, którą uprawiano w Chinach i Japonii w ogrodach przyświątynnych tysiące lat temu, sprowadzono do Europy dopiero pod koniec XVIII w. Choć liczba odmian idzie w tysiące, to ciągle największą popularnością, również w naszych ogrodach cieszą te stare, nierzadko grubo ponad stuletnie, jak na przykład Sarah Bernhardt (1906), Duchesse de Nemours (1824), czy Karl Rosenfeld (1908).

Autor publikacji
Współautorem publikacji jest Sklep Poradnika Ogrodniczego – internetowy sklep ogrodniczy oferujący szeroki asortyment produktów