Święto Matki Boskiej Zielnej to jedna z najpiękniejszych uroczystości w naszym kalendarzu obrzędowym. W tym dniu przynosimy do kościołów barwne bukiety, które pachną latem i polną miedzą. Wierzymy, że te dary ziemi mają niezwykłą moc ochronną i leczniczą. Tradycja ta łączy w sobie głęboką wiarę z ludową wiedzą o przyrodzie. Chętnie pielęgnujemy ten zwyczaj, niosąc do poświęcenia naręcza kwiatów i ziół.
Spis treści
Korzenie tradycji i legenda o kwiatach
Wierzymy, że początki tego święta wiążą się z poruszającymi przekazami o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Według jednych podań Maryja miała wtedy strój przyozdobiony pięknymi kwiatami i ziołami. Inne legendy mówią o apostołach, którzy w Jej grobie znaleźli jedynie wonne rośliny. Ta symbolika sprawiła, że Matka Boska stała się dla nas patronką ziemi i roślinności. Od wieków dziękujemy jej w sierpniu za obfite plony i wszelkie dary natury. Bukiety te nazywamy potocznie zielem i przygotowujemy je z wielką starannością. Wybieramy rośliny, które w tym czasie są w pełnym rozkwicie.
Co wkładamy do naszych święconych bukietów?
Bukiety tworzymy z roślin rosnących w najbliższej okolicy, na polach i miedzach. Wykorzystujemy zioła zakorzenione w tradycji oraz takie, które mają praktyczne zastosowanie. W naszych wiązankach najczęściej pojawiają się wrotycz, nawłoć, krwawnik oraz dziurawiec. Dodajemy też miętę, lebiodkę, koper ogrodowy oraz kminek zwyczajny. Ważnym elementem są również kolorowe kwiaty z naszych przydomowych ogródków. Unikamy jedynie roślin, które uznajemy za szkodliwe lub trujące. Bukiet uzupełniamy często jabłkami zatkniętymi na patykach oraz główkami maku. Znajdują się tam również kłosy zbóż, gałązki leszczyny, jarzębiny i kaliny. Tak skomponowane naręcze jest pełne energii i ukazuje piękno świata.
Magiczna i lecznicza moc poświęconego ziela
Wierzymy, że po obrzędzie poświęcenia rośliny te zyskują nadzwyczajną moc i właściwości. Przechowujemy je w domach przez cały rok, najczęściej za świętymi obrazami lub na strychach. Mają one chronić naszą rodzinę przed chorobami oraz wszelkimi nieszczęściami. W czasie groźnej burzy bukiet kładziemy często przy gromnicy, by odpędzić pioruny i grad. Poświęcone zioła wykorzystujemy także w lecznictwie ludzi i zwierząt gospodarskich. Przygotowujemy z nich napary podawane krowom po ocieleniu w celach oczyszczających. Poświęcone jabłka zjadamy z wiarą, że uchroni nas to przed bólem gardła. Zboża wyciągnięte z bukietu dodajemy do ziarna przeznaczonego na nowy siew. Wierzymy, że zapewni to nam obfity urodzaj w kolejnym roku. Ziele bywało też wkładane zmarłym do trumien jako symbol wieczności.
Sprawdź: Chryzantemy na Wszystkich Świętych. Skąd wzięła się ta tradycja?
Losy bukietu i współczesne znaczenie zwyczaju
Tradycja ta jest dla nas elementem wzmacniającym tożsamość lokalną i więzi międzypokoleniowe. Skład naszych bukietów pozostaje od lat prawie niezmieniony, co świadczy o trwałości obyczaju. Bardzo dbamy o to, aby poświęconych roślin nigdy nie wyrzucać do śmieci. Gdy mija rok, stare bukiety starannie spalamy, oddając im należny szacunek. Popiół ze spalonych ziół często rozsypujemy na polach uprawnych. Ma to zapewnić boskie błogosławieństwo dla naszej ziemi i przyszłych plonów. Dzisiaj zioła cenimy szczególnie za ich naturalne walory oraz ekologiczny charakter. Zapach mięty i rumianku w bukiecie dodaje nam sił i poprawia samopoczucie. Pielęgnując ten zwyczaj, czujemy dumę z naszego unikalnego dziedzictwa kulturowego.